Σε  γλωσσοειδή κρημνώδη προεξοχή ανάμεσα στους ορμητικούς καταρράκτες του Ρέματος της Αγίας Τριάδας ή Μεγάλου Λάκκου, 1χλμ. Ν - ΝΔ από τα ερείπια της Παλαιάς Βροντούς, υψώνεται το μονύδριο της Αγίας Τριάδας.
Oναός ιδρύθηκε, σύμφωνα με γραπτή επιγραφή, στα τέλη του 16ου αιώνα και ήταν μονόκλιτος σταυρεπίστεγος. Υπέστη μετασκευή στο β’ μισό του 18ου αιώνα (1758), υπεύθυνος για την οποία αναφέρεται ο Ζωσιμάς, πιθανόν επίσκοπος Κίτρους, όπως πληροφορεί εντοιχισμένη εγχάρακτη πλίνθος σε κτίριο προσκείμενο βόρεια του ναού. Ακατέργαστοι λίθοι πακτωμένοι σε ασβεστοκονίαμα  και ενισχυόμενοι με ξυλοδέσμους ορίζουν την εξωτερική τοιχοποιία του ναού. Από το τετράγωνο σχήμα του ναού προεξέχουν η ημιτραπεζιόσχημη κόγχη του ιερού βήματος και η ημικυκλική του αρκοσολίου της δυτικής πλευράς. Στην νότια καμάρα, ανατολική πλευρά του αρχικού ναού, προσκολλάται εξέδρα με θέα στον γκρεμό. Η μοναδική είσοδος στο καθολικό βρίσκεται στο δυτικό άκρο του βορείου τοίχου.
Ο ναός ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς μονόχωρου ναού συνεπτυγμένου τύπου με κάλυψη χαμηλωμένου θόλου που βαίνει σε δύο καμάρες και ισάριθμα τόξα.  Το κυβικό του τύμπανο ομοιάζει με τρουλλοκαμάρα, ενώ  έχει επιστέγαση με σχιστολιθικές πλάκες.
Ο ναός είναι κατάγραφος, ενώ το Ιερό αποχωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξύλινο τέμπλοπου διακοσμούν δράκοντες εκατέρωθεν σταυρού και διάτρητο βαρύ επιστύλιο με κρινάνθεμα.
Η τοιχογράφηση, πιθανότατα δυτικομακεδονικού εργαστηρίου, διακρίνεται σε δύο φάσεις, του 1600 αρχικά και του 1761 κατόπιν.  Ως κτήτορες – χορηγοί της δεύτερης φάσης αναφέρονται οι Μανώλης και Νίκος Καρπούζης, ίσως αδέρφια,και ως ζωγράφος ο Κώστας καταγόμενος ίσως από την Θεοτόκο ή Φυτόκο, μαστοροχώριτου Γράμμου. Στα τέλη του  19ου αιώνα ο ναός ήταν ενοριακό εξωκκλήσιο του χωριού της Βροντούς.